Bijna 18 maanden is onze kleine alweer. Nee, ik ga geen blog wijden aan hoe lief, mooi en perfect hij is – ik zou een vreemde moeder zijn als ik dat niet allemaal zou vinden van mijn eigen zoontje – maar ik wil graag schrijven over hoe WIJ als ouders deze 18 maanden hebben ervaren.

Gigi is een kleine held. En dat komt door ons.

Gigi begint te ‘peuterpuberen’ en ik vind het heerlijk! Hij lijkt qua karakter nogal op mij, dus ik begrijp waar zijn frustraties vandaan komen. (We zijn ook allebei schorpioenen en vrij fel, eigenwijs, nieuwsgierig, doortastend en erg ongeduldig – al is dat laatste wel voorbij sinds ik moeder ben!) Maar hij luistert naar ons. Nee, hij is niet afgericht, hij luistert echt. Natuurlijk heeft hij zijn streken, maar het escaleert nooit zo, dat we tegen hem moeten schreeuwen – we schreeuwen sowieso nooit in zijn bijzijn. Als hij iets niet mag, dan herhaal ik waarom niet en herhaal ik waarom niet en herhaal ik waarom niet en herhaal ik waarom niet. Als Gigi uit protest ergens midden op de grond gaat zitten, dan ga ik gewoon naast hem zitten en gaan we eventjes bomen tellen, of tegels, of wat dan ook. Als Gigi een nee-schud-bui heeft, dan schud ik lekker mee. Als hij stampvoet, maak ik er een dansje van. Of als hij alle cd’s uit de kast op de grond gooit, ruimen we het daarna samen weer op.

Zo kan ik nog wel tig voorbeelden noemen, maar daar gaat het hier niet om. Wat ik kwijt wilde, is dat het ons gewoon is gelukt om consequent te b

Er zijn altijd uitzonderingen, maar 95% van het gedrag van een baby wordt gevormd door de ouders. Met trots kan ik zeggen, dat de normen, waarden en idealen die wij als nieuwbakken ouders voor ogen hadden voor onze kleine man, vooralsnog naar wens hebben weten over te brengen. En dat zien we in alles.

Bos & Halsema hebben mooie idealen en weten het prachtig te verwoorden. maar hebben ze dan niet door dat NL al té ver heen is en dat hun ideeën niet realistisch zijn in de huidige politieke situatie van NL… toch ben ik blij dat er nog mensen zijn zoals zij, die vechten voor socialisme, als is socialisme in mijn ogen meer een verdoezeld communisme. extreem links is in de ogen van een rechtse net zo psyco als extreem rechts in de ogen van een linkse, al is dat maatschappelijk gezien misschien moeilijk voor te stellen. Bos heeft volgens mij echt nog goede bedoelingen, maar Halsema is een narcist en kan beter een roman gaan schrijven. heeft ze meer kans om iets te winnen.

Als kind was ik er al gek op: de atlas bestuderen. Toen ik op de basisschool zat, kreeg ik van mijn vader De Grote Bosatlas en daar ben ik úren mee zoet geweest. Elke dag sloeg ik willekeurig een bladzijde open en bestudeerde ik dat land (of werelddeel, gebergte, etc.) wat ik die dag had opengeslagen. Van één regio had je wel eens verschillende soorten kaarten en in de atlas stonden ook van die demo- en geografische grafieken. Vervolgens dook ik ook nog eens in de kast van mijn ouders, waar ik nóg meer informatie uit de encyclopedie haalde over desbetreffend land, werelddeel of gebergte. Soms legde ik ook een vel overtrekpapier op een land en tekende het dan heel secuur over, met alle steden en rivieren op de juiste plek.

Vanavond betrapte ik mezelf erop, dat ik eigenlijk nog steeds hetzelfde doe, maar dan anno internettijdperk: Op Google Earth klik ik willekeurig op een bepaalde regio en vervolgens ga ik Googlen om meer te weten te komen over datgene wat ik op Google Earth heb gevonden – vandaag was dat Cocos Islands. Ik lees dan over de historie, de mensen en de cultuur. Geweldig hoe men tegenwoordig zo makkelijk informatie kunt vinden.

Het stomme is, dat ik aardrijkskunde op school helemaal niet leuk vond. Ik vond het onnodig, niet echt een schoolvak. Ik denk dat het voor mij meer iets was, wat je voor je plezier wilt weten.

De uitnodigingen voor Gigi’s feestje waren allang de deur uit en natuurlijk kwam ik er weer te kort. O ja, die nog en misschien die nog. Die is ook wel leuk als ie langs komt… Nou ja, dan maar berichtgeven via Hyves of Facebook, of per sms.

Hij flitste ook nog door mijn hoofd. Bellen maar. Geen gehoor. Een week later nog eens. Hij zal z’n nummer wel veranderd hebben. Nou ja, jammer dan. Niet dat ik m nou zo vaak zie, bijna nooit eigenlijk, maar hij was ook op de crematie van m’n vader – door m’n moeder uitgenodigd – en de 3x dat ik hem de afgelopen 3 jaar ben tegengekomen, met mijn vriend, hij zonder vriendin, tijdens het winkelen, waren toch altijd weer eventjes bijzonder.

Het feestje was gepland voor vorig weekend, maar is een weekopgeschoven. En precies dat weekend kom ik hem gewoon weer tegen, ofall places dit keer bij de Gamma. Weer zonder vriendin, maar métdochtertje. Uitnodigen! Hij reageerde direct enthousiast. Binnenkort zien we elkaar dus weer, in weer een nieuwe levensfase. Als vader en moeder.

Er is absoluut geen sprake van nog enige verliefdheid van mijn óf zijn kant. Een hechte vriendschap kun je het ook niet noemen, want hoe kun je die nou hebben als je elkaar gemiddeld nog geen 1x per jaar ziet? Gek genoeg is er altijd weer iets, waardoor we elkaar nooit helemaal uit het oog verliezen.

Wie HIJ is, kun je HIER lezen.

Vandaag één jaar geleden werden Vriend en ik ouders. Dat kleine hummeltje dat op 19 november ter wereld kwam, is nu een echte Schorpioen met een eigen weg en willetje. Wát een sterk karakter heeft dit ventje gevormd. Helemaal zijn moeder!

Wat is het eerste jaar snel gegaan, maar vooral wat is het goed gegaan. Gigi eet en slaapt goed, ontwikkelt zich motorisch als een trein en nu begint hij ook al te lopen! Hij brabbelt er gezellig op los en begint dingen ook te begrijpen. Gigi is zo’n vrolijk kind. Altijd lachen en zwaaien naar iedereen, ook vreemden.

Als we naar hem kijken zien we echt het ware produkt van liefde en denken we: Ja, dat hebben we goed gedaan. En dit is nog maar het begin. We beseffen dat er nog vele minder makkelijke periodes zullen komen, maar daar willen we nu nog even niet aan denken.

We zullen Gigi toch altijd blijven voeden met onze liefde.

Mijn 27e verjaardag…
Mijn 28e verjaardag…
Mijn 29e verjaardag…

Mijn verjaardagen… Het was altijd een groot zuipfeest, vaak het hele weekend lang. Behalve dan vorig jaar, toen was ik hooooogzwanger.

De hele 2e helft van mijn twintiger jaren heb ik afgeteld naar de grote 3 – 0. Dertig. Mijn dertigste verjaardag zou ik weer groots met hoofdletter G gaan vieren.

Nooit gedacht dat mijn zoontje twee dagen later zijn eerste verjaardag zou vieren.

En in plaats van dat ik nu net voor middernacht met vriendjes en vriendinnetjes ergens in een bar zit met champagne, klaar om te toasten, om gezellig aangeschoten mijn eerste uren als dertiger in te gaan… zit ik nu traktatie-zakjes te vullen voor op de crèche!

Tja, als moeder zijnde veranderen de prioriteiten. Zelfs die van Partyaida.

Ik kom er zo aan mam, gaan we lekker beautyfarmen!

Gigi is altijd een hele makkelijke slaper geweest, tot ineens een maand of 2 geleden (hij was toen 10 mnd), toen was het ineens elke keer krijsen zodra ik hem in bed legde. We dachten dat het gewoon een periode zou zijn, dus wanneer hij moe werd, lieten we hem maar bij ons op de bank in slaap vallen, of op ons bed. Maar zodra Gigi doorhad dat hij weer in zijn eigen bedje lag, was het weer drama. Overal anders kon hij gewoon in slaap vallen, behalve in zijn eigen ledikantje.

Op een dag vertelde de juf op de crèche, dat Gigi helemaal wild werd zodra het ‘hek’ dichtging als hij een dutje ging doen. Ze hebben daar op de crèche van die ‘slaaphokken’ die je kunt afsluiten als de kleintjes gaan slapen, zodat ze er niet uitvallen. Maar de juffen moesten echt wachten totdat Gigi diep in slaap was, voordat ze het hek dicht konden doen.

Toen ging bij mij het belletje rinkelen; Gigi wilde ook met 6 mnd al niet meer in de box: Gigi heeft tralie-vrees! (Misschien in de gevangenis overleden in een vorig leven ofzo…) Dus wij op zoek naar een open bed voor hem. Afgelopen week heeft hij er voor het eerst in geslapen. Ik legde hem erin en zoals vanouds sliep hij weer gewoon lekker de nacht door. We zijn niet bang dat hij eruit valt, want Gigi draait zichzelf al op z’n buikje en laat zich dan zo eraf glijden. (Ik heb hem dat nooit aangeleerd, op een dag deed hij het gewoon!)

Het is misschien een beetje vroeg voor een peuterbed, maar ons babietje slaapt gewoon weer prinsheerlijk!

Ondertitel: hoe mijn voorkeur voor minimalisme ineens verdween.

Yeah, ik heb m’n bankstel! Een 2- en een 3-zits. (Helaas niet die leren, want die waren écht belachlijk duur.) Na een hele avond schuiven zijn we er dan eindelijk uit hoe ze in de woonkamer moeten komen te staan. Die kitscherige dingen nemen toch wel veel ruimte in beslag De woonkamer van 46m2 lijkt ineens een stuk kleiner… Maar ze zitten – en liggen – heerlijk! Nog 3 slaapkamers te gaan. Versace rules. En ja, ook Gigi’s kamertje gaat eraan geloven – wel heel mooi, met goud en azuurblauw. Gordijnen zijn al besteld.

Love it or hate it (and most of you will hate it). Noem me gestoord, maar ik houd van extreem en ik houd van over-done. Je kunt ook nooit OVERdressed zijn, maar UNDERdressed zijn is KILLING!

Maar goed, de hele huiskamer zal in crème/goud tinten gedecoreerd worden. Alle kasten, tafeltjes en zelfs lampen in dezelfde barokstijl. F*ck Ikea. Ons nieuwe huis gaat echt een kasteeltje worden!

Een goede fles rode wijn, Vivaldi op de achtergrond…..
En een dreumes die de hele dag van hot naar her kruipt en klimt.

Op mijn Facebook account heb ik het volgende stukje staan:

Leave one memory that you and I had together.
It doesn’t matter if you knew me a little, or maybe very well… Don’t be ashamed and just write down anything you remember… Your best – or worst – memories, perhaps your only memory…
So, let’s see what you guys have to tell about me…..

In mijn Facebook staan vooral mensen uit mijn tijd in Londen. Wilde tijden. Erg leuk om te lezen wat hun eigenlijk is bijgebleven over mij. Eén reactie vond ik wel erg apart:

Thoughtful. I loved it when u looked like u wanted to kill everyone and then would just smile x Really like the way u stick up for yourself and speak ur mind x

Nooit geweten dat ik zo sterk overkwam. Nooit geweten dat ze zo over mijn ‘look’ dacht! Het grappige is, dat iemand ook ooit zoiets over mijn vaders manier van kijken heeft gezegd.